• Biżuteria zdobi kobietę, czy...
• Kolorowa biżuteria
• Kamienie jubilerskie
• Historia srebra
• Antyki ze srebra

Srebrne wazy do zupy

Większość waz do zupy pochodzi z okresu panowania Jerzego 111 lub z czasów późniejszych; znane są także wazy starsze, ale naczynia sprzed 1750 r. co wielka rzadkość. Były bardzo duże i kosztowne, toteż jedynie większe rezydencje mogły sobie na nie pozwolić. Zwykle mają kształt owalny, najbardziej pożądany, choć istnieją akże egzem­plarze podłużne lub okrągłe.

W końcu XVIII w. sosjerki na­śladowały formy waz do zupy, ale taki komplet jest dziś rzadkością. Uchwyry waz do zupy są bardziej fantazyjne niż uchwyty sosjerek. Najstarsze wazy wykonywano jako egzemplarze poje­dyncze, potem czasem wykonywano pary tych naczyń. Niemal wszystkie powstawały w Londynie. W latach 20. i 50. XVIII w. były to bardzo de­koracyjne wazy w stylu rokokowym, Owalna srebrna waza do zupy, z uchwytami po bokach, wykonana w 1750 r., to przykład najstarszej formy naczyń tego typu. Wytwarzano je w różnych wersjach do lat 70. XVIII w. Najstarsze egzemplarze mają cztery nóżki. Atrakcyjnym elementem jest uchwyt w kształcie pąka; najlepsze egzemplarze zdobione są ornamenrem z motywem kwiatów, warzyw, skorupia­ków i innych zwierząt.

Uwaga
Klejnot rodowy umieszczony w ozdobnym karniszu pochodzi z okresu późniejszego niż waza, sprawdźcie więc, czy srebro nie jest w jakimś miejscu zbyt cienkie, ponie­waż starszy herb mógł zostać usunięty.

• Waza do zupy z 1809 r. jest typowym naczyniem autorstwa Paula Scorra, choć jest nieco mniej dekoracyjna niż inne jego wyroby. Centralna stopa, typowa dla waz z końca XVIII w., ustąpiła miejsca czterem nóżkom. Inne cechy charakterystyczne co: Lwie maski na uchwytach bocznych i uchwycie nakrywy nóżki w kształcie delfinów dekoracyjny herb.

Inskrypcje
Inskrypcja na wazie u dołu z lewej, upamiętniająca podbój Jawy w 1811 r., umieszcza naczynie w interesującym kontekście historycznym, co jest elementem bardzo mile widzianym. Inskrypcje o charakterze osobistym są niepożądane i znacznie obniżają wartość przedmiotu.

srebro

Podstawy
Waza miała prawdopodobnie dużą, zaopatrzoną w dwa uchwyty podstawę, do której była przytwierdzo­na śrubami umieszczonymi w spodzie nóżek. Jeśli na spodniej stronie nóżek widoczne są otwory, świadczy to, że waza miała podstawę. Obecność takiej podstawy znacznie podnosi wartość naczynia, ale często brakuje tego elementu.

Uszkodzenia
Często okazywało się, że mimo delikatnego obchodzenia się z wazą nóżki są nieodpowiednie do rozmiarów oraz wagi brzuśca i wgniatają się do środka.

Uchwyty nakryw z końca XIX w. nic zawsze są elementem ruchomym, a ponieważ nakrywa jest dość Ickka, metal ulegał zadrapaniom, a nawet rozdarciom. Kształt melona, jaki nadano parze doskonałej jakości waz widocznych niżej, cieszył się dużą popularnością w latach 30. i 40. XIX w. Uchwyt nakrywy, odlewany i cyzelowany, ma formę karczochów i cebulek, czyli warzyw, które dodawano do zupy. Rzadziej spotyka się uchwyty o formach heraldycznych. Podstawa znacznie zwiększa ciężar, dekoracyjność i cenę przedmiotów. Ponadto na wysokość ceny wpły ma również fakt, że wazy tworzą parę i są dziełem uznanego złotnika Roberta Garrarda. Na podstawie powinny widnieć wszystkie znaki złotnicze odpowiadające znakom na brzuścu wazy.