• Biżuteria zdobi kobietę, czy...
• Kolorowa biżuteria
• Kamienie jubilerskie
• Historia srebra
• Antyki ze srebra

Lichtarze przenośne

Lichtarze przenośne służyły do przenoszenia świecy do sypialni, kiedy udawano się na spoczynek, toccż wykonywano je w dużych ilościach. Najstarsze, z końca XVII w., mają ptaskie uchwyty. Spotyka się je niezwykle rzadko, ponieważ pro­dukowano je wówczas zapewne w małych ilościach; większość lichtarzy przenośnych powstała w drugiej połowie XVIII w., a pro­dukcja ich ustała zupełnie, kiedy pojawiło się oświetlenie gazowe. Niektóre mogły być kupowane w większych kompletach, ponieważ każdy członek rodziny miał własny lichtarz. Często produkowano egzemplarze platerowane, bardzo ozdobne, zaopatrzone w szklaną osłonę płomienia; takie szklane klosze są rzadkością. Lichtarzy przenośnych używano na co dzień, roteż przetrwały na ogół w złym stanie. Sprzedawano je najczęściej pojedynczo, dlatego pary zasługują na wyższą cenę.

Cechy typowe
Brzegi talerzyków lichtarzy przenośnych mają takie same formy i dekorację jak brzegi pater z tego okresu; ornament w postaci pasów godronów i muszli zdobiący brzeg talerzyka lichtarza na zdjęciu głównym jest taki sam jak brzegi pater z tego okresu.

Stan zachowania
Stożkowate gasidełka do świecy, widoczne na zdjęciu głównym, są szczególnie podatne na uszko­dzenia i często bywały zastępowane podobnymi elementami. Uchwyt bywa niekiedy oderwany od korpusu, haczyk, na którym umocowane jest gasidełko, może być oderwany, a otwór wazonie uszkodzony; sprawdźcie dokładnie wszystkie te elementy.

Mimo że większość lichtarzy przenośnych co przedmioty używane często i przez długi okres, sporo egzemplarzy zachowało się w dość dobrym stanie.

Godronowy szlak zdobiący brzegi tego wyprodukowanego w Sheffield w 1810 r. lichtarza jest charakterystyczny dla wielu sreber powstałych po 1760 r. Złotnicy w Sheffield rezygnowali z jakości na rzecz produkcji wyrobów tańszych niż wyroby londyńskie. Co za cym idzie, ten egzemplarz będzie z pew­nością lżejszy niż jego londyński odpowiednik (potwierdza to fakt, że nie stoi pewnie na podstawce). Brzeg zdobiony jest ornamentem wytłaczanym, a nie odlewanym, przez co przedmiot jest lżejszy.
W miejscu połączenia uchwytu z kor­pusem widoczne są ślady naprawy. Wiele lichtarzy późniejszych, jak ten
na zdjęciu, ma gasidełko przymocowane do uchwytu.

Od ostatniej ćwierci XVIII w. wykony­wano także lichtarze wchodzące w skład zestawów podróżnych. Można je było rozkładać na części i ponownie składać lub, jak ten na zdjęciu, sprzedawano je w pudłach z przegródkami na poszcze­gólne elementy. W pudłach takich było także miejsce na nożyczki do objaśnia­nia, choć te przedmioty wykonywali z reguły inni rzemieślnicy. Wszystkie elementy powinny być znakowane. Takie lichtarze przenośne są rzadkością, a nierypowa forma znacznie zwiększa ich cenę. Niektóre egzemplarze mają moco­waną na zawiasach tulejkę na świecę.